معرفی تمام ژانرها و سبک های موسیقی

فیلد رکوردینگ

فیلد رکوردینگ به خاطر شباهت زیاد به فونوگرافی یا صدانگاری گاهی به همین نام نیز نسبت داده می شود. فیلد رکوردینگ به هر متریال ضبط شده خارج از استودیو اطلاق می شود؛ از کپچر کردن صدای طبیعت مثل صدای آب، باد، حیوانات تا صدا از زندگی روزمره مثل قدم زدن و همهمۀ مردم، صدای بازی کردن بچه ها، حرکت قطار، ترافیک و شلوغی شهر و … . این صداها معمولاً در ژانرهای دیگر موسیقی مثل اکسپریمنتال، امبینت، Musique concrète و … به کار می روند.

این سبک را می توان در تعریفی عام به هر چیزی که خارج از استودیو ضبط می شود نسبت داد اعم از مکالمه، موسیقی زنده و … ؛ ولی چیزی که بیشتر به این ژانر مربوط می شود ضبط صدای محیط است.

فولک یک اصطلاح بسیار کلی برای موسیقی به شمار می رود که ریشه در سنت های شفاهی جوامع بشری دارد. این موسیقی در شمار موسیقی سنتی یا به طور دقیق تر، موسیقی فولکور قرار می گیرد که در اوایل قرن بیستم رشد کرد و بعدها در دهۀ ۶۰ به اوج محبوبیت خود رسید. این موسیقی غالباً از دلِ توده های مردمی همچون کارگران، اجتماعات مذهبی و خانواده ها سر درآورده است. در این تعریف مردم به هر گروهی اعم از ملیت ها، قبایل، اقوام، مشاغل، خانواده ها و … یا به موسیقی سنتی مناطق مختلف همچون موسیقی بومیان آمریکا، موسیقی قبیلۀ هیل تریب، موسیقی فولکور کانادایی، ترانه های کار و موسیقی فولک شرق آسیا اطلاق می شود.

در حال حاضر موسیقی فولک به دو دستۀ کلی تقسیم می شود: فولک سنتی و فولک معاصر. فولک سنتی که زیردستۀ موسیقی محلی محسوب می شود انواع مختلفی از آهنگ های محلی را شامل می شود. این سبک را می توان زیربنای اصلی موسیقی فولک دانست. با نگاهی به تاریخچۀ فولک می توان ردپایی از دستکاری ترانه ها و تکامل آهنگ ها را دید که در قالب ریتم هایی مشابه اما در مقیاس های مختلف نواخته شده اند. در اوایل تلاش می شد این سبک را به دو دستۀ روستایی و شهری تقسیم کنند ولی امروز همانطور که می بینیم این رویکرد به صورت گسترده ای رد شده است. در اواسط قرن بیستم، موسیقی فولک معاصر به دسته ای از آهنگ ها اطلاق می شد که ریشه هایی از موسیقی فولک اروپایی و آمریکایی در آن وجود داشت.

هیپ هاپ

هیپ هاپ به طور عمده در سواحل شرقی ایالات متحده در اواخر ۱۹۷۰ روی کار آمد. این موسیقی به جای استفاده از ملودی های هارمونیک یا خوانندگی وکال، بر ریتم آهنگ و الگوهای آوایی تأکید دارد. ریشه های اصلی این سبک را می توان در سبک دی جی ردیابی کرد که خود نوعی موسیقی رگه (Reggae) به حساب می آید و در آثار DJ Kool Herc می توان نمونه های آن را دید. مشتقات دیگر هیپ هاپ مثل دیسکو و فانک باعث شد تا این سبک از کوچه و خیابان وارد اجتماعات شهری شود طوری که در فاصلۀ سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ شهر نیویورک و سپس کل آمریکا و همچنین سایر کشورها با هیپ هاپ آشنا شدند. نهایتاً با دخالت دو ژانر جز و سول، هیپ هاپ به شکل امروزی خود درآمد.

جز

جز در جوامع آفریقایی-آمریکایی در جنوب ایالات متحده حوالی قرن بیستم ریشه دوانده است. جز متأثر از دیگر سبک های موسیقی همچون بلوز و رگتایم و همچنین تیم های اثرگذار موسیقی همچون نیوئورلئان براس باند که خود آمیخته ای از موسیقی شرق آفریقا و موسیقی ارتش اروپا بود در دهۀ ۱۹۳۰ با ابداع زیرشاخه ای از جز به نام سوئینگ خیلی سریع خودش را به عنوان یک ژانر اثرگذار موسیقی به ثبت رساند. صداهای به کار رفته در جز در قرن اخیر دستخوش تغییرات زیادی شده است ولی کماکان بداهه نوازی المان اصلی آهنگ های جز را تشکیل می دهد.

ژانر بلوز در اوایل ساختاری متشکل از الگوی تکراری ندا-پاسخ بود که شکلی از موسیقی فولک در میان سیاه پوستان آمریکایی واقع در مناطق روستایی محسوب می شد و نوعی بداهه نوازی به حساب می آمد. در کنار بداهه نوازی، نت های موسیقی بلوز و پلی ریتم های همزمان به کار رفته در آن شاخص خوبی برای شناخت پایه های اصلی سبک جز است. این ژانر به شکل موثری واژگان موسیقایی خود را وارد تئوری موسیقی کرده تا ویژگی های منحصر به فردی همچون سوئینگ را که نوعی احساس ریتمیک با فواصل مشخص در بین پرفرمرها است و استفادۀ وسیع از ii–V–I progression را بیان کند.

در میان اولین سبک های شناخته شده از این ژانر می توان به دیکسی لند متعلق به نیوئورلئان در سال ۱۹۱۰ و استراید که شکلی از موسیقی پیانو و توسعه یافتۀ سبک رگتایم است اشاره کرد. جز تا دو دهه به  گسترش خود ادامه داد تا اینکه بعد از اولین محبوبیت بین المللی، بخش عمدۀ تمرکز از سوئینگ که مبتنی بر رقص بود به سبک ریتمیک پیچیده تری به اسم بی پاپ در اواسط دهۀ ۴۰ معطوف شد.

حرکت به سمت بی پاب باعث شد تا بر ویژگی های موجود در تک نوازی های تک نفره که مشخۀ جز در دهه های بعدی بود تمرکز بیشتری شود. بعدها در مقابل این سبکِ پرشور نوعی از جز تحت عنوان کول جز هم که نسخۀ آرام تر با تکنیک نوازندگی ملایم بود روی کار آمد. ارنجمنت کنترل شده در این سبک اجازه می داد تا به تقلید از موسیقی کلاسیک جریان سومی در موسیقی جز شکل گیرد. بعدها جز آفریقایی-کوبایی و سامبا-جز که الهام گرفته از موسیقی برزیل بود نهایتاً جز را به شکل غربی امروزی نزدیک کرد.

ساخت زیر شاخه های جدید جز ادامه یافت و سبک مدال جز که به جای آکوردها از حالت موزیکال در چارچوب اصلی استفاده می کرد به وجود آمد. ده سال بعد فری جز ظهور کرد که خود زمینه ای برای تولد سبک دیگرِ آوانت گرید جز بود. اواسط دهۀ ۶۰ در بحبوحۀ جنبش حقوق مدنی آمریکا، جان کلترین زمینه ساز ظهور سبک جدیدی از جز به نام جز معنوی

ای این ژانر به تبعیت از جنبش ضدفرهنگ هیپی در ۱۹۶۰، موهای مشکی بلند دارند. شعرهای به کار رفته در متال غالباً ضد ارزش های فرهنگی است و جنبه های تاریک و افسرده ای مثل شیطان پرستی، بی خدایی، مواد مخدر، جنگ، مرگ و خودکشی را هدف قرار می دهد.

نماد اصلی هوی متال فرشتۀ اخراج شده از بارگاه الهی یعنی ابلیس است و چیزی که می توان به صورت پررنگ در این سبک دید ترویج شیطان پرستی، رفتارهای ضد اجتماعی و توصیه به فردیت و تنهایی است.

از اوایل ۱۹۷۰، متال به زیرشاخه های زیادی تقسیم شد که هر کدام تم و ویژگی خاصی داشتند. به عنوان مثال (Death metal) زیرشاخه ای بسیار تهاجمی از متال محسوب می شود که موسیقی آن گوش خراش همراه با درام ها و تمپوی سریع با ساختار موسیقیایی پیچیده و تأکید بر جنایت و کارهای خلاف عرف است.

از سوی دیگر بلک متال زیرشاخه ای از متال است که بیشتر به تولید موسیقی لو-فای (Lo-Fi) تمرکز دارد تا شدت اثرگذاری اصوات خشن، ترانه های غیرمتعارف و اشعار شیطانی و ضد مسیحیت را بیشتر کند. با اینکه سبک های مختلف متال تفاوت های زیادی با هم دارند ولی در همۀ آن ها پیام اصلی متال که از اوایل شکل گیری وجود داشت حضور دارد یعنی: فرد گرایی

نیو ایج یا همان عصر جدید

موسیقی عصر جدید اغلب روی ملودی های مسالمت آمیز و آرام بخش (برای مدیتیشن) تمرکز دارد. این موسیقی انواع مختلفی دارد: مثلاً عصر جدید الکترونیک مبتنی بر سینتی سایزر، نت های کشیده و بلند و ضرب آهنگ های سادۀ درامز است. عصر جدید آکوستیک از سازهایی مثل فلوت، پیانو و گیتار برای ایجاد فضایی آرام استفاده می کند کما اینکه گاهی از نمونه های دیجیتال این سازها نیز استفاده می شود.

از معروف ترین آرتیست های این سبک می توان به Mike Oldfield, Enigma, Popol Vuh و Vangelis اشاره کرد. تعدادی از هنرمندان این سبک نوعی موسیقی فولک یا سنتی را هم وارد کار خود کرده اند تا صدایی خاص و متمایز ایجاد کنند. به عنوان مثال Enya و Clannad افرادی هستند که عصر جدید را با موسیقی عامیانۀ سلتیک ترکیب کردند تا ژانر عصر جدید سلتیک را پدید آورند. به همین ترتیب Cusco و Medwyn Goodall که موسیقی آمریکایی را به سبک Andean New Age اجرا می کردند.

پاپ

موسیقی پاپ بیش از سایر ژانرها تحت تأثیر اقتصاد، تولید و بازاریابی انبوه قرار دارد که اولین تلاش برای همه گیر شدن آن در قرن نوزدهم صورت گرفت. این نخستین بار بود که ترانه سرایان می توانستند بدون سفرهای تبلیغاتی یا حمایت از گروه های موسیقی، درآمد مستقل داشته باشند. اختراع سیلندرهای فونوگرافیک در پایان قرن نوزدهم و مهم تر از آن تکنولوژی دیسک های موسیقی در اوایل دهۀ بیستم، استاندارد آهنگسازی و پتانسیل نشر انبوه آثار موسیقی را یک گام بلند، به جلو راند.

آهنگ های غیرکلاسیک در نیمۀ نخست قرن بیستم عمدتاً موسیقی محبوب (Popular) شناخته می شدند و نه پاپ. با این حال، موسیقی محبوب، از ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۰ که مطابق میل مردم آمریکا است غالباً به عنوان موسیقی پاپ سنتی شناخته می شدند. اقتصاد رو به رشد بعد از جنگ جهانی دوم و ظهور دوران راک اند رول دوران جدیدی از مصرف گرایی را بین نوجوانان رقم زد و در همین دوران نیز موج اول سلبریتی های پاپ سر از لاک در آوردند. در بسیاری از منابع، توصیه شده واژۀ پاپ را برای قبل از ۱۹۵۰ اعمال کنیم ولی سال ۱۹۵۰ بود که پاپ به عنوان یک پدیدۀ همه گیر فرهنگی پدیدار شد.

از آنجایی که Pop خلاصه شدۀ Popular است و در برهه های زمانی مختلف موسیقی محبوب تغییر می کند، اطلاق این واژه به سبک مجزایی از موسیقی، کمی ناخوشایند است. به هر حال، اغلب آهنگ های پاپ ویژگی های مشترکی چون جذابیت، ملودی جوان پسند، ترانه های امروزی و دسترسی آسان دارند که مطابق سلیقه عموم افراد، به ویژه جوانان است. ترانه های پاپ معمولاً توسط تیم های بزرگ موسیقی و آهنگسازان حرفه ای ساخته می شوند.

موسیقی پاپ بیشتر از موسیقی راک روی وکالیست یا خواننده تأکید دارد و ساختار موسیقی آن دارای نظم خاصی است. مثلاً در ابتدای همۀ آهنگ های پاپ یک مقدمه یا اینترو وجود دارد و در ادامه قطعات صدا با نظم خاصی قرار می گیرند. در دهۀ ۱۹۶۰ گروه انگلیسی بیتلز که جزو بزرگان سبک راک بودند با تغییر نت ها چالش جدیدی برای سبک پاپ ایجاد کردند. در دهۀ ۱۹۷۰ بسیاری از سافت راک ها مسیر خود را به موسیقی پاپ تغییر دادند. با پایان این دهه، سبک دیسکو با الگو گرفتن از پاپ، ژانر dance-pop را به وجود آورد که تمرکز آن روی رقص و حرکات موزون بود.

پاپ و R&B همواره در تقابل مستقیم و غیر مستقیم هم بوده اند. در دهۀ ۱۹۸۰ مرزهای موسیقی پاپ با روی کار آمدن اسطوره هایی مثل مایکل جکسون باز هم دستخوش تغییر شد. در قرن ۲۱ موسیقی هیپ هاپ بیشترین تاثیر را بر موسیقی پاپ گذاشت طوری که بسیاری از ستاره های پاپ، از سازندگان موسیقی هیپ هاپ برای آهنگ های خود استفاده می کردند. سرانجام موسیقی پاپ محبوبیت جهانی یافت (پاپ ایرانی، پاپ هندی، پاپ کره ای و … .) و این موضوع به خوبی نفوذ این ژانر به عنوان یک جریان اقتصادی در بین مصرف کننده ها را نشان داد.

پانک

پانک یک از انواع سبک های موسیقی است که مشهور به سادگی، صداقت و مردمی بودن است. ریشه های پانک را می توان به Proto-Punk و گاراژ راک به سال ۱۹۶۰ نسبت داد ولی موفقیت اصلی این ژانر یک دهه بعد در سبک پانک راک پدیدار شد. از آن زمان پانک در سایر گرایش ها مثلاً پانک هارد کر و سایر استایل ها مثل الکترونیک، متال و اسکا توسعه یافت.

آر اند بی

سبک R&B (شکل اختصاری Rhythm & Blues) از موسیقی آفریقایی-آمریکایی که در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ نخستین بار واژۀ ریتم اند بلوز مطرح شد تا شکل معاصر R&B در دهۀ ۱۹۸۰ را در بر می گیرد. در خلال زمانی که عنوان R&B ناپدید شد (یعنی اواخر دهۀ ۱۹۶۰) تا ظهور مجددش در ۱۹۸۰ دو ژانر سول و فانک در اجتماعات آفریقایی-آمریکایی محبوبیت زیادی یافتند. این دو ژانر به شدت تحت تأثیر سبک R&B در دهۀ اول فعالیتش قرار داشتند به همین خاطر زیرمجموعه ای از آن محسوب می شوند. از ستاره های این ژانر می توان به افرادی چون James Brown, Aretha Franklin, The Temptations و Stevie Wonder اشاره کرد.

در اوایل دهۀ ۱۹۵۰، واژۀ فوق سبک های دیگری چون جامب بلوز، اشکال اولیۀ راک اند رول را هم در بر می گرفت. ولی چیزی که امروز بیش از بقیه آر اند بی خوانده می شود سبک هایی چون شکل اولیۀ ریتم اند بلوز، doo-wop و آر اند بی نیوئورلئان است. با روی کار آمدن سبک هیپ هاپ در دهۀ ۱۹۹۰، چتر گسترده ای که واژۀ R&B روی انواع آهنگ های آفریقایی-آمریکایی افکنده بود به زمین افتاد. گرچه این ژانر در کنار هیپ هاپ به گسترش خود ادامه داد ولی باز هم گهگاهی این تاثیر در قالب ژانرهای ترکیبی جدیدی مثل New Jack Swing نمایان می شد.

ریتم اند بلوز، سول و فانک ژانرهایی بودند که تحت تاثیر موسیقی آمریکایی به ایجاد سبک های دیگری مثل بریتیش ریتم اند بلوز، لاتین سول و آفروبیت کمک کرد. آر اند بی همچنین تاثیری زیادی روی سبک پاپ و دیسکو گذاشت. گفتنی است که واژۀ ریتم اند بلوز و مخفف آن R&B هر دو برای اولین بار در سال های پایانی دهۀ ۱۹۴۰ توسط بازاریابان برای اشاره به موسیقی سیاهان آمریکایی باب کرد.

این اصطلاح به عنوان جایگزینی برای race music استفاده شد که تا آن زمان برای اشاره به سبک موسیقی عامه پسند سیاهان آمریکا رواج داشت. ولی بعدها حالت مخفف، غالباً برای شکل معاصر R&B به کار رفت. بعلاوه این گفته که آر اند بی شامل سول و فانک می شود، دیگر به طور گسترده مورد قبول نیست و آن را کاملاً سبک مجزایی می دانند. آنچه مسلم است تاریخچۀ نمودارهای مجلۀ بیلبورد است که سردرگمی زیادی برای مخاطبان به وجود آورد. به هر حال، امروزه R&B به شکل معاصر آن گفته می شود و کمتر به نسخه های اولیه در دهۀ ابتدایی آن اشاره دارد.

موسیقی منطقه ای

موسیقی منطقه ای به سبکی از موسیقی اشاره دارد که سنت های فرهنگی خاص یک منطقه را منعکس می کند. ژانرهای موسیقی، زمانی منطقه ای بودن خود را از دست می دهند تا به چارچوب های فرهنگی و سلیقۀ افراد آن ناحیه مقید نباشند. هر موسیقی محلی بنا به نوع مخاطبان، متعلق به منطقه خاصی است. به همین دلیل موسیقی منطقه ای، موسیقی فولکور یا سنتی یا هر موسیقی دیگری که غنای فرهنگی زیادی در آن نهفته را شامل می شود.

سِیر موسیقی منطقه ای از موسیقی ابتدایی و تاریخی آغاز می شود و راه  خود را از میان ساختارهای پیچیده تری چون موسیقی فولکور، کلاسیک منطقه ای (کلاسیک عربی، کلاسیک هندوستان، کلاسیک ژاپنی و …) به سبک های مدرنی که اساس آن ها موسیقی سنتی است مثل کیپ وردی، کالیپسوی کارائیب، ام پی بی برزیل، رومبا کانالانای اسپانیایی و … باز کرده است.

ص نیست. با این حال سبک جهانی در شکل ابتدایی خود تکامل یافتۀ موسیقی منطقه ای به ویژه موسیقی آمریکایی و اروپایی است که مثال مشهورش آهنگ های کلاسیک وسترن، بلوز و جز است. با اینکه این سبک ها ریشه های تاریخی در موسیقی سنتی دارند ولی به عنوان یک مفهوم جهانی ادراک می شوند و از حالت منطقه ای خارج شده اند.

از آنجایی که جهانی شدن به شدت تحت تأثیر فناوری است، پیشرفت های تکنولوژیک نقش مهمی در تمایز موسیقی منطقه ای و جهانی ایفا می کنند. موسیقی منطقه ای معمولاً از سازهای سنتی مانند بانجو، بالالایکا، سی تار و آکاردئون استفاده می کند؛ در حالی که موسیقی جهانی به طور گسترده ای از ابزارهای مدرن و الکترونیک همچون بیس، گیتار الکتریک، درام ماشین، سینتی سایزر و بسیاری از تجهیزات الکترونیکی دیگر استفاده می کند. بعضی از سازها به خصوص آن هایی که ارتباط نزدیکی با موسیقی وسترن کلاسیک دارند (پیانو، ویولون، کلارینت و …) در هر دو سبک منطقه ای و جهانی و ژانرهای زیرمجموعه کاربرد دارند.

جدا از بحث ابزار، موسیقی منطقه ای تاکید ویژه ای روی تکنیک های سنتی آواز مثل یودلینگ، آواز خواندن از گلو، جوبک یا آواز پلی فونیک دارد. به علاوه، در طول سال های متمادی، در مناطق متعدد ریتم های جدید، مقیاس های زمانی و ساختارهای متنوع موسیقی به وجود آمده اند. به عنوان مثال Shomyo, Gagaku و تعدادی دیگر از سبک های متداول در موسیقی ژاپن از گام yo استفاده می کنند. گام های منحصر به فرد دیگری نیز در موسیقی ژاپن وجود دارند. این ویژگی ها در کنار ابزار و سبک آواز نمایانگر این است که ژانرهای منطقه ای چیزی بیشتر از صرفاً یک دسته بندی سادۀ جغرافیایی است.

گرچه موسیقی منطقه ای خلاف موسیقی جهانی است اما حجم قابل توجهی از انواع موسیقی وجود دارد که ترکیبی از هر دوی آنهاست. زیرشاخه های محلیِ ژانرهای جهانی در صورتی که از المان های منطقه ای مثل آفرو جاز، فانک لاتین، پاپ عربی و نظایر آن استفاده کنند جزو همین دسته محسوب می شوند. با این حال، ژانرهایی مثل پیکو پاپ، راک Yacht و polish yass صرف نظر از فرم منطقه ای موسیقی منطقه ای به شمار نمی روند چون در صدد گسترش موسیق جهانی هستند و نه منطقه ای.

راک

راک یکی از محبوب ترین و پرکاربردترین ژانرهای موسیقی است که زیرشاخه های متعددی از آن پدید آمده است. ریشه های راک را می توان در آهنگ های اواخر دهۀ ۱۹۴۰ که حاوی المان های جامپ بلوز و سوئینگ بود و تا حدودی نقش گیتار الکتریک که از سبک شیکاگو بلوز گرفته شده بود در آن وجود داشت جستجو کرد. با اینکه اصطلاح «راک» که در ابتدا توسط هنرمندان بلوز در اواخر دهۀ ۱۹۳۰ برای توصیف نسخۀ پرطرفدار آهنگ های خود که تمپوی سریع تری داشت به کار رفت تا اواخر دهۀ ۱۹۴۰ به طور گسترده به کار نرفت.

راک در شکل اصلی خود نوعی موسیقی مبتنی بر آواز بود که معمولاً از یک ساختار ورس (Verse) کورس (Chorus) با یک ریتم بک بیت و به کار گیری گیتار الکتریک به شکلی سریع تر و خشن تر از ژانرهای قبلی تشکیل شده است. ساختار راک و صدای آن مبتنی بر گیتار الکتریک و گیتار بیس است. ریتم آهنگ غالباً توسط درامز تولید می شود ولی گاهاً خودِ گیتار هم برای این کار مورد استفاده قرار می گیرد.

با این حال، موزیسین های راک این ساختار بیس را در تمام آهنگ های خود تجربه کرده اند؛ بنابراین باندهای مختلف موسیقی راک اشتراکات زیادی با هم دارند. موسیقی راک از ابتدا جنبه های ضد فرهنگی را با هدف خدمت به شورش ها و اعتراضات هدف قرار داده که البته با ترویج راک، اهمیت این ویژگی کمرنگ تر شده است.

راک در جنوب ایالات متحده به وجود آمد و در دهۀ ۱۹۵۰ با دو شکل اصلی R&B و Rockabilly به محبوبیت رسید. راک اند رول برای توصیف آهنگ های ساخته شده توسط موزیسین های سیاه پوست همچون لیتل ریچارد و چانک بری به کار می رفت که با تمپوی سریعی R&B را اجرا می کردند و برای این کار از گیتار الکتریک، آمپلی فایر و میکروفون بهره می بردند. Rockabilly برای توصیف موزیسین های جوان وسترن سوئینگ به کار می رفت که R&B را در شکل سرعتی متأثر از موسیقی کانتری اجرا می کردند.

این اصطلاح بیشتر به موزیسین های سفید پوستی مثل کارل پرکینز اطلاق می شود و با آهنگ های الویس پرسلی به محبوبیت رسید. محبوبیت راک در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و اوایل دهۀ ۱۹۶۰ کاهش یافت چون در این مقطع، موسیقی پاپ طرفداران بیشتری پیدا کرده بود. ولی توسعۀ زیرسبک های راک مثل گاراژ راک و سارف راک تا حدودی محبوبیت از دست رفته را جبران کرد و این ژانر را از یادها نبرد.

موسیقی راک در انگلستان از اسکیفل که یک ژانر مشتق یافته از جز و فولک است به وجود آمد. در دهۀ۱۹۶۰ به راه افتادن رویدادی فرهنگی تحت عنوان British Invasion از سوی باندهای موسیقی Rolling Stones و Beatles کمک کرد تا مجددا توجه عمومی به این ژانر برگردد. این گروه ها تمایل داشتند عناصر بلوز و راک آمریکایی را بازسازی کنند و آنها را با موسیقی محبوب انگلستان مثل موسیقی بیت و مود که موجب تاثیر متقابل بین ایالات متحده و انگلیس می شد ادغام کنند.

در طول دهۀ ۱۹۶۰، موسیقی راک، پا را از ریشه های سنتی خود فراتر نهاد و استفاده از جنبه های غیرمتعارف گیتار مانند افکت ها و دیستورشن را، تا آنجا ادامه داد که راک از سبک ابتدایی خود فاصله زیادی گرفت. با تجاری شدن راک، سبک پاپ راک به عنوان نسخه ای محبوب و قابل دسترس در رادیو استفاده شد. همچنین در دهۀ ۱۹۶۰ پیشرفت های زیادی در فولک راک به وجود آمد که به طور گسترده ای در اعتراضات سراسر جهان به کار رفت و به دنبال آن ساکالوژیک راک که تحت تاثیر داروهای روان گردان تحت عنوان هَلوسینوژنیک قرار داشت به وجود آمد. علاوه بر این در دهۀ ۱۹۶۰ راک پروگرسیو شکل گرفت و استفاده از تجهیزات دیگر موسیقی مثل کیبورد و همچنین ترانه های پیچیده تر رواج یافت.

در دهۀ ۱۹۷۰، هارد راک، گاراژ راک و بلوز راک با خوانندگی تهاجمی تر و دیستورشن بیشتر گیتار مورد توجه عموم قرار گرفت. هارد راک اساس سبک متال را پایه ریزی کرد که بعدها به زیرشاخه های زیادی تقسیم شد. راک تئاتری و کمدی در اوایل دهۀ ۱۹۷۰ توسعه یافت و در نیمۀ اول دهۀ ۱۹۹۰ محبوبیت زیادی به دست آورد.

پانک راک در اواسط دهۀ ۱۹۷۰ تمرکز خود را بر روی صدای تهاجمی، ساختار موسیقیایی پیچیده و همچنین جنبه های ضد فرهنگی گذاشت. پانک هر دو جریان قبل و بعد از دهۀ ۱۹۸۰ را تحت تاثیر قرار داد و زمینه را برای محبوبیت ژانرهای دیگر راک مثل موج نو، پست پانک و نهایتاً Alternative Rock و ایندای راک که تا چند دهه بعد در شهرت باقی ماند فراهم کرد. راک چندین دهه بعد به گسترش خود ادامه داد و به تعداد ژانرهای زیرمجموعۀ آن افزوده شد.

اسکا

اسکا نوعی موسیقی است که در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ در جامائیکا از دو سبک جز و ریتم اند بلوز (به طور خاص R&B نیواورلئان و جامپ بلوز) و ترکیبی از سبک های محلی منتو و کالیپسو به وجود آمد. نسخۀ اصلی اسکا به عنوان یک سبک موسیقی متمرکز بر ریتم های آف بیت شناخته می شود که از horn section ها، busy bass lines و هارمونی نرم وکال بهره می گیرد.

در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ اسکا در ترکیب با سبک های دیگری مثل سول ژانر Rocksteady را به وجود آورد. گسترش این ژانر در کنار توسعۀ خودِ اسکا باعث به وجود آمدن ژانر دیگری به نام رگه در اواخر دهۀ ۱۹۶۰ شد. در دهۀ ۱۹۷۰ موزیسین های بریتانیایی که سال ها در گسترش اسکا فعالیت کرده بودند نوعی دیگری از این ژانر تحت عنوان Tone 2 پدید آوردند.

به دنبال آن در اواسط تا اواخر دهۀ ۱۹۸۰ باندهای موسیقی در شمال آمریکا دوباره این سبک را -متاثر از ۲ tone – با هدف ساخت موج سوم اسکا جان دوباره دادند. ماحصل تمام این فراز و فرودها این شد که اسکا به یک پدیدۀ جهانی بدل شد و سبک های مختلفی از دل آن بیرون آمد. تمام ژانرهای اسکا مبتنی بر آف بیت ها هستند و تمایل زیادی به استفاده از گیتار در فرم chop-style دارند. اسکا با تمپوی مناسبی برای رقص نواخته می شود.

ساند اند افکت

آثار صوتی غیر موزیکال در دستۀ صداها و افکت ها قرار می گیرند که شامل انواع مختلف اصوات تولید شده توسط سینتی سایزر و سایر تجهیزات الکترونیکی است. این صداها معمولاً به شکل انتزاعی هستند و وجود خارجی ندارند. این صداها و افکت ها در سایر سبک های موسیقی به خصوص موسیقی الکترونیک و سبک هایی مثل امبینت کاربرد زیادی دارند. البته در این بین ممکن است قطعات آهنگینی مثل بخش کوتاهی از یک آهنگ که موقع رد کردن موج های رادیو به گوش می رسد وجود داشته باشد ولی تمرکز اصلی این صداها به جای موسیقی روی جو صوتی ایجاد شده معطوف است. این صداها با صداهایی فیلد رکوردینگ که به صورت واقعی از طبیعت ضبط می شوند متفاوت است و همانطور که گفتیم غیرواقعی و انتزاعی هستند